Ależ mu się spieszy! Droga krajowa, sznur samochodów a on byle przeskakiwać

Walczy. Skacze. Wpycha się na centymetry. Przeskakuje kolejne auta – czasem jedno, czasem trzy. Raz zdąży, raz uskoczy przed jadącymi z naprzeciwka. Kiedy pojawia się fotoradar, nagle przypomina sobie o przepisach i grzecznie zwalnia. Potem znów zaczyna pogoń za wielkim zwycięstwem nad czasem.
Chłop tak się spieszył, że na całym długim odcinku wyprzedził nasz skromny redakcyjny samochód o jakieś… 800 metrów.

I mając nawet tysiąc koni, niech na tych krajówkach i drogach bocznych nic tak Was nie goni

Naprawdę trudno nie zadać sobie pytania: po co?

Może nudził się za kierownicą? Może miał dość wszystkiego i wyżywał się na silniku oraz drodze? A może po prostu nie znosi sytuacji, w której ktoś jedzie przed nim? Bo przecież zawsze trzeba być pierwszym, nawet jeśli za chwilę i tak wszyscy spotkają się na tych samych światłach albo za ciężarówką jadącą 70 km/h.

Taka jazda, poza wątpliwą rozrywką spod znaku adrenaliny i bardzo realnym ryzykiem spod znaku głupoty, jest zwyczajnie niepotrzebna. I niestety ryzyko ponoszą nie tylko sami kierowcy takich misji specjalnych, ale też wszyscy wokół. Już nie pytam co by się stało, gdyby tu było przedszkole, w przyszłości, bo nie ma i nie będzie, ale niech ktoś wyskoczy z bocznej? Z lasu, nie widząc wariata…

Bo mając przed sobą sznur samochodów na krajówce naprawdę trudno wygrać coś więcej niż kilka symbolicznych minut. Jak mówił filmowy Niki Lauda: ryzyko duże, a nagrody brak.

Oczywiście można próbować znaleźć usprawiedliwienie. Może obok siedziała piękna dziewczyna i kierowca chciał jej zaimponować umiejętnościami no i rzecz jasna zajebiście silną psychiką. Może powody były inne? Matkę staruszkę po szosie wozi? A może pędzi gdzieś, bo musi być na czas a wyjechał za późno? A może Wy wiecie?

Napiszcie w komentarzach, co jeszcze mogło być powodem.

I prośba – .. jak owego człowieka.