Nowy SUV, Citroën C5 Aircross (druga generacja) wygląda świetnie. Oferuje dużo miejsca, jest komfortowy i przejechał z redaktorami magazynu Caradisiac ponad 1000 kilometrów. Dzięki temu mógł pokazać to, co zwykle jest niewidoczne w krótkiej jeździe próbnej: jak zachowuje się na autostradzie, na gorszych drogach, w ciasnych miasteczkach i w normalnym, „życiowym” tempie.
Pozytywów jest bardzo dużo. W pierwszych wrażeniach przebija zaskoczenie, że auto jest po prostu łatwe do polubienia: siedzi się wysoko i pewnie, pozycja za kierownicą pasuje do sylwetki, a widoczność jest bardzo dobra. Do tego dochodzi poczucie, że to wciąż Citroën a więc oferuje mnóstwo komfortu – samochód ma się „zapominać” w trasie, zamiast męczyć.
Pozytywnie wypadło też wnętrze jako całość: redaktorzy chwalili przestronność i to, że ekran nie wygląda jak doklejona „tabletowa narośl”, tylko jest sensownie wkomponowany w deskę. Plusy zbierała praktyczność (duże kieszenie w drzwiach, sensowne schowki, spory bagażnik), a także wygoda resorowania na zniszczonych drogach – nawet bez klasycznej, dawnej hydrauliki. Doceniono również zwrotność w mieście jak na auto tej wielkości oraz działanie systemów wspomagania, które potrafią realnie odciążyć kierowcę. To ważne tło, bo właśnie na takim „normalnym, dobrym” fundamencie najbardziej uwierają potem drobne potknięcia.
Pierwsza zauważona wada, dotyczy poziomu hałasu przy szybszej jeździe. Przy 130 km/h pojawia się stały, uporczywy szum powietrza. Nie chodzi o jednorazowy dźwięk, tylko o tło, które towarzyszy i po czasie zaczyna męczyć. W samochodzie rodzinnym oczekuje się, że autostrada będzie „łatwa” również akustycznie, a tu bywa gorzej, niż sugerowałby komfort zawieszenia.
Druga wada to typowa „wojna” kierowcy z elektroniką wspomagającą, mimo że sama idea asystentów została oceniona dobrze. Auto ma jazdę autonomiczną poziomu 2 i potrafi utrzymywać się w pasie, a nawet wykonać automatyczną zmianę pasa po włączeniu kierunkowskazu i potwierdzeniu. Część systemów potrafi generować irytujące sygnały – zwłaszcza ostrzeżenia o prędkości, gdy samochód błędnie zinterpretuje znak.
Da się to wyłączyć skrótem, ale po ponownym uruchomieniu auta ustawienia wracają, bo wymuszają to przepisy homologacyjne. W praktyce oznacza to, że kierowca regularnie „od nowa” ustawia samochód pod siebie. To drobiazg, ale powtarzany codziennie potrafi zirytować bardziej niż poważniejsza wada, która zdarza się raz na miesiąc.
Trzecia wada dotyczy ergonomii i wrażeń dotykowych z obsługi, czyli czegoś, co czuje się dłonią częściej niż myśli. Redaktorom mocno nie spodobało się, że niektóre przyciski sprawiają wrażenie jakby były jedną, wspólną „płytką”, a nie wyraźnie odseparowanymi guzikami. Naciskasz jeden, a ugina się cały segment, co jest dziwne i mało precyzyjne w odbiorze. Padło nawet porównanie do telefonów sprzed lat, gdzie wciskało się cały ekran naraz – niezbyt pochlebne. Taki detal nie zepsuje auta, ale psuje poczucie jakości, bo kierowca ma kontakt z tymi elementami przez cały czas. To wady „psychologiczne”: samochód jest wygodny, ale ręka podpowiada, że coś jest zrobione zbyt oszczędnie.
Czwarta wada dotyczy jakości materiałów i spasowania w kabinie, mimo że sam projekt wnętrza chwalono. Najbardziej dostaje się twardym plastikom w miejscach, gdzie naturalnie opiera się łokieć, bo to po prostu nie jest przyjemne w codziennym użyciu. Do tego pojawia się zarzut nierównych dopasowań elementów – w okolicach zabudowy wyświetlania przeziernego czy ramek, które powinny wyglądać jak „zrobione na równo”.
Piąta wada to sterowanie elektryczną klapą bagażnika ruchem nogi. Funkcja sama w sobie jest świetna, bo ułatwia życie, gdy ma się zajęte ręce, ale tu zadziałała zbyt łatwo i zbyt dyskretnie. Redaktor opisuje sytuację, gdy podczas pakowania przypadkiem uruchomił klapę i dostał nią w głowę, bo ostrzeżenie dźwiękowe było ledwo słyszalne.
Szósta wada to wentylacja i klimatyzacja – niby detale, ale w trasie potrafią zdominować wrażenia. Redaktorzy narzekali, że nawiew pracuje głośno i słychać ciągły „szum”, szczególnie w trybie automatycznym. Dodatkowo, choć na ekranie umieszczono skróty do klimatyzacji, nie prowadzą one do pełnej kontroli funkcji. Żeby zmienić rozdział powietrza (szyba/nogi/twarz) czy precyzyjnie ogarnąć siłę nawiewu, trzeba wchodzić w menu, co przeczy idei skrótów. W praktyce kierowca częściej odrywa uwagę od drogi, bo „coś tam trzeba kliknąć”.
Siódma wada ma dwa oblicza: zużycie paliwa i charakter micro-hybrydy w mieście. Redaktorzy podkreślali, że to nie jest pełna hybryda, więc jazda „na prądzie” jest krótka i wzniesienia szybko budzą silnik spalinowy. Efekt jest taki, że w miejskich warunkach i przy podjazdach spalanie nie robi rekordów, a w korkach potrafi dojść do okolic 7 litrów lub więcej. Na drogach pozamiejskich bywa lepiej i pojawiają się okolice 6 litrów. To już norma.
Ten napęd jest raczej kompromisem: prostszy, wystarczający, ale bez „efektu wow”. Dla części klientów to i tak będzie OK, tylko warto mieć realistyczne oczekiwania.
Ósma wada to to, co wielu kierowców uznaje za drobiazgi… dopóki ich nie zabraknie: informacje na zegarach. W teście padło wprost, że brak wskaźnika temperatury cieczy chłodzącej jest irytujący, bo nie daje poczucia kontroli nad autem. Jeszcze bardziej denerwuje brak obrotomierza, zwłaszcza że jednocześnie są łopatki do ręcznej zmiany biegów. To tworzy dysonans: producent daje narzędzie do „zabawy” skrzynią, ale zabiera podstawową informację, która pomaga robić to sensownie.
Dla większości użytkowników nie będzie to powód do rezygnacji z zakupu, ale dla świadomych kierowców – to realny minus. I znów, w długiej jeździe takie drobne braki odczuwa się wyraźniej.
Na koniec Francuzi wrócili jednak do ogólnego obrazu, który jest dla tego auta korzystny. Po 1000 km ocenili, że C5 Aircross jest wygodny, „robi robotę” i dość łatwo znika w tle, co w rodzinnym SUV-ie bywa największą zaletą – ma dowieźć, nie męczyć i nie wymagać ciągłej uwagi. Docenili komfort zawieszenia, łatwość manewrowania, sensowną przestrzeń i praktyczność bagażnika, a także przyzwoitą ofertę cenową względem rywali. Nawet tam, gdzie wytknęli wady, większość z nich ma charakter „użytkowych irytacji”, a nie fundamentalnych problemów konstrukcji. W skrócie: w trasie da się w tym aucie spędzić długi dzień i wysiąść bez poczucia, że to była kara — a to, w tej klasie, jest bardzo mocnym argumentem.






