W latach 90. XX wieku Opel był szczególnie zainteresowany segmentem rynku minivanów, prawdopodobnie postrzegając go jako kontynuację międzynarodowego sukcesu, jaki od dziesięcioleci odnosiły jego samochody z nadwoziem kombi. Czekając na pojawienie się kompaktowego Opla Zafiry (1999), mikrominivana Opla Agili (2000) i małego Opla Merivy (2003), firma zdecydowała się na eksplorację rynku bardziej tradycyjnym produktem. Był to Opel Sintra.
Segment minivanów zaczynał się wówczas rozwijać bardzo dynamicznie. W roku 1996 Renault pokazało Megane Scenic, dwa lata później Citroën wprowadził Xsarę Picasso, a świat pokochał minivany bardzo szybko. Nic więc dziwnego, że i Niemcy poszli ta drogą, ale generalnie zaczęli od segmentu D-Van, a z kompaktowymi minivanami ruszyli generalnie w roku 2003. Volkswagen i Seat we współpracy z Fordem w latach 1995/1996 pokazali Sharana, Alhambrę i Galaxy. Opel Sintra grał w tym samym segmencie, i trafił na rynek w roku 1996.
W ten sposób, 30 lat temu, 7. marca 1996 roku, na 66. Salonie Samochodowym w Genewie, Opel Sintra miał światową premierę. Łączył on w sobie właściwości jezdne samochodu osobowego z funkcjonalnymi rozwiązaniami, takimi jak dwoje przesuwanych drzwi bocznych i osiem miejsc, które można było dowolnie rozmieszczać w kabinie. Nie wspominając o dwóch nowoczesnych silnikach ECOTEC V6 o pojemności 3.0 litra i R4 o pojemności 2.2 litra z podwójnym wałkiem rozrządu i czterema zaworami na cylinder, dzięki którym Opel Sintra miał jedne z najlepszych osiągów i atrakcyjne zużycie paliwa w segmencie. Bogate wyposażenie wersji GLS i CD obejmowało dwie pełnowymiarowe poduszki powietrzne i standardową klimatyzację.
Przestronne wnętrze, niezbyt duże nadwozie
Wyprofilowane wnętrze Opla Sintry, zaprojektowane z myślą o maksymalizacji przestrzeni wewnętrznej bez zwiększania wymiarów zewnętrznych, wyznaczyło nowe standardy funkcjonalności i elastyczności w transporcie ludzi i towarów. Wszystkie fotele w drugim i trzecim rzędzie były w pełni demontowalne i wymienne. Jednocześnie można je było złożyć do przodu, aby zmaksymalizować dostępną przestrzeń bagażową i ułatwić dostęp do tylnych siedzeń.
Opel Sintra mierzył (dane: Wikipedia) 4.670 mm długości, 1.830 mm szerokości i 1.757 mm wysokości. Rozstaw osi wynosił 2.845 mm, o 20 mm więcej, niż w produkowanych w tym samym okresie Peugeocie 806 i Citroënie Evasion, i o aż 265 mm więcej, niż w kończącej swą rynkową karierę II generacji Renault Espace.
Opel Sintra był minivanem z napędem na przednie koła, który charakteryzował się prowadzeniem typowym dla zwykłych samochodów osobowych, między innymi dzięki promieniowi skrętu wynoszącemu 11,95 metra i wysokiemu poziomowi bezpieczeństwa czynnego. Opel Sintra był wyposażony we wspomaganie kierownicy z zębatką, przednie zawieszenie z kolumnami McPhersona, tylne zawieszenie z belką skrętną oraz hamulce tarczowe na cztery koła z elektronicznym systemem zapobiegającym blokowaniu kół (ABS).
Lekkie materiały poprawiały osiągi i prowadzenie
Inteligentne wykorzystanie lekkich materiałów było jedną z kluczowych cech Opla Sintry i odegrało kluczową rolę w zapewnieniu temu minivanowi najlepszych w swojej klasie osiągów i prowadzenia porównywalnych z samochodem osobowym. Maska i kilka elementów podwozia, takich jak drążki kierownicze, zostały wykonane z aluminium, a ramy siedzeń ze stopów magnezu.
Dzięki eleganckiemu nadwoziu, przypominającemu duże kombi, Opel Sintra zerwał z utartym wizerunkiem „rodzinnego” minivana, który do tej pory dominował w tym segmencie rynku. Pięciodrzwiowe nadwozie z wyraźnie zaznaczoną sekcją silnika i przedziałem pasażerskim podkreślało walory samochodu i idealnie pasowało do innych kombi w gamie Opla. Jego współczynnik oporu powietrza był najlepszy w swojej klasie (Cx 0,32).
Nowoczesne silniki ECOTEC z czterema zaworami na cylinder
Czterozaworowe silniki ECOTEC zastosowane w Oplu Sintrze zapewniły mu wiodące w klasie osiągi i oszczędność paliwa. Opel Sintra CD (model topowy) był wyposażony w specjalną edycję silnika z Omegi 3.0 V6 o mocy 201 KM (148 kW), co pozwalało mu osiągnąć prędkość maksymalną 202 km/h i przyspieszenie od 0 do 100 km/h ze startu zatrzymanego w 10,9 sekundy. Czterocylindrowy silnik 2.2 litra w wersji GLS, generujący moc 141 KM (104 kW), był pierwszym silnikiem Opla z dwoma wałkami wyrównoważającymi i zużywał 8,4 litra paliwa na 100 kilometrów. Od połowy 1997 roku Opel Sintra był również dostępny z turbodoładowanym silnikiem wysokoprężnym 2.2 DTI o mocy 115 KM.
Krzysztof Gregorczyk; zdjęcia: Opel, Wikipedia
Galeria
Galeria dołączonych zdjęć
