Peugeot 505 Superproduction: ostatni duży sedan marki z napędem na tylne koła

Wprowadzony na rynek w 1979 roku Peugeot 505 był w tamtym czasie flagowym sedanem marki. Samochód zapisał się w historii jako ostatni model producenta z napędem na tylne koła.

O ile poprzedni model 504 zapisał się na kartach historii rajdów i zawodów w Afryce, o tyle model 505 znalazł swoje idealne środowisko na torze, choć pierwsze kroki stawiał w wyścigach drogowych. Sportowy debiut miał miejsce podczas Rajdu Akropolu w 1980 roku, gdzie prywatni kierowcy Claude Laurent i Christian Dorche, startujący w grupach 1 i 2, osiągnęli obiecujące wyniki.

W 1981 roku nastąpił wielki sukces: Peugeot 505 STi wygrał Rajd Tour d’Europe, zarezerwowany dla samochodów seryjnych, z załogą Holger Bohne / Peter Diekmann. 505 był jedynym francuskim samochodem, który zwyciężył w tych zawodach.

Debiut na torze

Prawdziwy rozdział sportowej historii rozpoczął się wraz z debiutem w Mistrzostwach Francji Samochodów Produkcyjnych, organizowanych przez Fédération Française du Sport Automobile. Seria znana z widowiskowości i dużej popularności, skupiała auta bliskie wersjom drogowym.

Od 1980 roku w projekt zaangażował się były kierowca Formuły 1, Jean-Pierre Beltoise, który wystawiał egzemplarze 505 przygotowane przez firmę Danielson. Początkowo samochód z 2-litrowym silnikiem o mocy około 190 KM nie odnosił większych sukcesów, ale szybko zwrócił uwagę zarówno kibiców, jak i samego producenta.

Przełom nastąpił w 1982 roku, gdy auta Beltoise’a wygrały wyścigi na torach Magny-Cours i Montlhéry. Co istotne, sukcesy te osiągnięto bez bezpośredniego fabrycznego wsparcia – programem zarządzała sieć dealerów zrzeszona w GCAP.

Kolejnym ważnym krokiem był rok 1983 i premiera drogowej wersji Peugeot 505 Turbo Injection. Model powstał przy współpracy z Porsche, która objęła rozwój turbodoładowanego silnika o pojemności 2,2 litra. Samochód wyróżniał się charakterystycznym dwukolorowym lakierem i aluminiowymi felgami TRX.

Początkowo jednostka napędowa rozwijała 150 KM, później 160 KM, a dzięki pakietowi PTS opracowanemu przez Danielsona moc mogła wzrosnąć nawet do 200 KM. To właśnie ta baza techniczna stała się fundamentem dla jeszcze bardziej ekstremalnych wersji torowych.

Era Superproduction

Ta podstawa techniczna dała początek najpierw modelowi 505 Production, a następnie bardziej ekstremalnej wersji Peugeot 505 Superproduction, opracowanej przez firmę Danielson w latach 1984–1988. Wersja seryjna była wyposażona w „regulowany” układ wtrysku elektronicznego oraz początkowo w turbosprężarkę Garrett bez chłodnicy powietrza doładowującego, z ciśnieniem doładowania ograniczonym do 1 bara. Następnie wprowadzono turbosprężarkę KKK o ciśnieniu doładowania zwiększonym do 1,7 bara, co pozwoliło modelowi Superproduction osiągnąć moc 440 KM w pierwszym sezonie, a w kolejnych latach przekroczyć 550 KM.

Pierwszy rok wyścigów nie był łatwy, zwłaszcza ze względu na problemy z elektroniką, ale po ich rozwiązaniu Peugeot 505 Superproduction stał się jednym z najbardziej budzących postrach samochodów w stawce. W latach 1984-1987, z Jean-Pierre’em Beltoise i Jean-Pierre’em Jabouille za kierownicą, 505 odniósł osiem zwycięstw w klasyfikacji generalnej. Chociaż zawodnikom nigdy nie udało się zdobyć mistrzostwa Francji, Peugeot 505 odcisnął niezatarte piętno na wyścigach samochodów turystycznych, wpływając na całe pokolenie entuzjastów swoim muskularnym wyglądem, imponującą mocą i silnym powiązaniem z modelem produkcyjnym.

Peugeot 505 Trophy i dziedzictwo

W 1985 roku Peugeot zastąpił mistrzostwa marki Talbot Samba serią 505 Trophy, która trwała trzy sezony i stanowiła ostatnią okazję, by zobaczyć na torze francuską limuzynę z napędem na tylne koła w oficjalnych zawodach.

Dzisiaj Peugeot 505 Superproduction jest pamiętany jako jeden z najbardziej ekstremalnych i fascynujących przejawów sportów motorowych lat 80.: wielki sedan zdolny do przekształcenia się w prawdziwy samochód wyścigowy, pozostawił niezatarty ślad w sportowej historii marki.