W historii włoskiego motorsportu są marki, które nie potrzebowały wielkich fabryk ani ogromnych budżetów, by zapisać się złotymi zgłoskami. Jedną z nich jest Stanguellini – niewielka manufaktura z Modeny, której samochody potrafiły rzucić wyzwanie znacznie potężniejszym rywalom. Model Stanguellini 1100 SN z 1940 roku to jeden z najlepszych przykładów tej filozofii: lekki, sprytny technicznie i piekielnie skuteczny w wyścigach.
Egzemplarz oznaczony numerem startowym #46 przeszedł do historii podczas Mille Miglia 1940. Załoga Emilio Fioruzzi / Adelmo Sola ukończyła legendarny wyścig na 9. miejscu w klasyfikacji generalnej, jednocześnie zwyciężając w swojej klasie. Jak na samochód wywodzący się z popularnej Fiata – był to wynik imponujący i symboliczny. Stanguellini 1100 SN korzystał z rozwiązań znanych z Fiata 508C Balilla, ale daleko mu było do seryjnego auta. Silnik miał żeliwny monoblok i aluminiową głowicę, a konstrukcja została starannie dopracowana pod kątem sportowym. Podobnie było z ramą: podłużnicowa konstrukcja z tłoczonej stali, wzmocniona poprzeczkami, zapewniała odpowiednią sztywność przy niskiej masie.
Produkcja modelu 1100 SN trwała w latach 1938–1947, a samochód stał się filarem sportowej oferty marki. W realiach przedwojennej Europy liczyła się nie brutalna moc, lecz niezawodność, prowadzenie i umiejętność przetrwania morderczych tras – dokładnie to, w czym Stanguellini był mistrzem. Historia marki jest niemal filmowa. W 1900 roku Francesco Stanguellini w Modenie porzuca działalność ojca Celso – warsztat produkujący orkiestralne kotły z mechanicznym systemem strojenia – i przerabia go na zakład samochodowy. Sam ściga się na motorowych trójkołowcach, później na samochodach marek Ceirano i Scat, by w końcu zostać pierwszym dealerem Fiata w Modenie.
Po jego śmierci w 1932 roku stery przejmuje 22-letni Vittorio Stanguellini. Młody, ale obdarzony niezwykłym wyczuciem mechaniki, szybko zamienia pasję w sposób na życie. Od 1936 roku powstają pierwsze sportowe konstrukcje – 750 Sport, 1100 Sport Nazionale, a nawet model 2800, wszystkie oparte na mechanice Fiata, lecz dopracowane pod kątem sportu.
Rok 1937 przynosi powstanie pierwszej oficjalnej Squadra Stanguellini. Już rok później Giulio Baravelli wygrywa Mille Miglia w klasie 750, a marka zaczyna być zauważana także poza Włochami. Sukcesy w wyścigu Tobruk–Trypolis oraz dominacja klasowa podczas Mille Miglia 1940 – zarówno w 750, jak i 1100 – potwierdzają, że w Modenie powstają auta wyjątkowe.
Vittorio Stanguellini zmarł w roku 1981.
