Sześćdziesięciu muzyków, jaskrawo ubrana obsługa, cukierki, misie i klaun u boku właściciela firmy. Tak występ marki Citroën na Salonie Paryskim w 1919 roku opisuje Silvain Reiner. André Citroën chciał, żeby jego samochód zapamiętali również ci, którzy przyszli tylko popatrzeć.
Dla nowego producenta wystawa w Grand Palais była znakomitą okazją do przedstawienia się szerokiej publiczności. Citroën Type A miał już co prawda za sobą oficjalną prezentację, która odbyła się 4 czerwca 1919 roku, ale jesienią trzeba było jakoś przyciągnąć uwagę ludzi oglądających także samochody znacznie starszych i lepiej rozpoznawalnych firm.
Type A: kompletny samochód i przystępniejsza cena
Sam samochód i jego cena stanowiły dla klientów bardzo mocny argument. Type A oferowano jako kompletny pojazd, wyposażony między innymi w elektryczny rozrusznik, oświetlenie, składany dach i koło zapasowe. Cena przy jego czerwcowym debiucie wynosiła 7.950 franków. Założeniem konstrukcji były przystępniejszy zakup oraz niedrogie użytkowanie.
Łatwość zakupu miała duże znaczenie dla człowieka, który chciał kupić gotowy środek transportu i po prostu jeździć. Łatwiej było zrozumieć taką ofertę niż propozycję wymagającą kolejnych wydatków na podstawowe wyposażenie czy karoserię. Oczywiście samochód wciąż pozostawał kosztownym zakupem i nie trafiał w zasięg każdej rodziny, Citroën poszerzał jednak mocno krąg potencjalnych nabywców, stawiając na dużą skalę produkcji i nowe metody sprzedaży. Sam Type A i pomysł stojący za pierwszym modelem marki opisywaliśmy już na Francuskie.pl.
Sześćdziesięciu muzyków przed Grand Palais
Według Reinera przed Grand Palais wystąpiła orkiestra zakładów Javel, licząca sześćdziesięciu muzyków. Taki zespół potrafił zaznaczyć obecność firmy jeszcze zanim zwiedzający dotarli do samochodu. Uwagę przyciągała już droga do stoiska: z muzyką w tle nowa nazwa nabierała rozgłosu.
Biograf wspomina również wielką tablicę przypominającą, że zakłady pracujące wcześniej dla zwycięstwa francuskiej armii i ententy (produkowane przez Citroëna pociski używała m.in. polska armia) zamierzają teraz służyć gospodarczemu rozwojowi kraju.
Cukierki, misie i puderniczki z szewronem
Obsługę trudno było przeoczyć także wzrokiem. Reiner opisuje osoby w jaskrawozielonych strojach rozdające torebki cukierków, niewielkie misie oraz puderniczki z podwójnym szewronem. Marka zostawiała po sobie pamiątki (dzisiaj powiedzielibyśmy że to targowe gadżety), które można było zabrać do domu, pokazać bliskim i zachować.
W takim zestawie każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Dziecko zainteresowane zabawką nie musiało znać parametrów silnika, a dorosły mógł zapamiętać firmę dzięki drobnemu prezentowi. Z perspektywy reklamy miało to sens: kontakt z nazwą producenta trwał dłużej niż spacer pomiędzy stoiskami. Upominek mógł też wywołać rozmowę o wystawie już po powrocie do domu – Citroën budował w ten sposób znajomość marki również wśród osób, które jeszcze nie planowały zakupu auta.
Klaun żartuje, André Citroën się uśmiecha
Najbardziej teatralna scena w relacji Reinera dotyczy klauna, który przedostał się przez tłum i rozpoczął improwizowany skecz z André Citroënem. Udawał, że nie rozpoznaje przemysłowca, a rozdawane słodycze dawały mu wygodny pretekst do żartów z rozmówcy.
Samochód, o którym miało się rozmawiać
Podobną skłonność do widowiskowej oprawy pokazuje opisana przez Reinera historia pierwszego klienta Citroëna, którego w Javel powitano orkiestrą i specjalną uroczystością. Przedsiębiorca potrafił nadać rangę wydarzenia sytuacji, którą inni producenci zamknęliby w krótkiej formalności podczas wydawania samochodu.
Później zapraszał też publiczność do fabryki, wykorzystując zwiedzanie zakładów jako sposób promocji marki.
Klimat targów uwieczniono na filmie z epoki
fot. ilustracyjna – przedstawia oryginalne stoisko marki z 1919 roku wzbogacone o możliwy wygląd wydarzeń
Galeria
Galeria dołączonych zdjęć
