Citroënami BX 4×4 po Afryce. Mamy duży problem. Trwa Rajd Budapeszt – Bamako 2024. Część 13

„Najpierw wyjazd z Laayaoune do Dakhli – auto naprawione rano spisywało się doskonale – w kilka godzin po świetnej drodze dotarliśmy na biwak nad oceanem, czyli klasycznie nuda. Spaliśmy raptem kilka godzin bo o 5 rano wstaliśmy i na pełnym ogniu jechaliśmy do granicy z Mauretanią. Wyprzedzaliśmy wszystkie załogi po drodze, bo nie tylko my mieliśmy pomysł dotarcia na granicę jak najwcześniej. Dwie godziny w kolejce, zamiast czterech czy pięciu – były tego warte. Samo opuszczenie Maroka – szybkie i bezproblemowe. Potem pole minowe na ziemi niczyjej – do połowy już wyasfaltowane przez Maroko, więc jazda po niewiarygodnie jebutnych wybojach została ograniczona o 50%. Powoli jechaliśmy do strażnicy mauretańskiej. Skąd tam pole minowe? Poszukajcie informacji o tym jak Maroko zajęło Saharę Zachodnią – a się dowiecie.” – pisze Piotr Biegała.

„Trudna granica mauretańska – przejechana w 5 minut – tylko pies sprawdził czy nie mamy narkotyków i jazda. Organizator zapewnia obsługę wizową na pierwszym biwaku, więc przejazd fizyczny przez granicę jest szybki – prawie Schengen. W samej Mauretanii wszystkim świeżakom opadły szczęki. Ten kraj to jest coś czego opisać się nie da. Jeden z najbiedniejszych krajów świata, zasypany śmieciami, zapylony drobnym piaskiem, nędza, niewolnictwo – koszmar. Wymieniliśmy walutę na granicy, po drodze w małym miasteczku kupiliśmy kartę sim. Chcieliśmy dwie, ale w oficjalnym sklepie Mauritela mieli JEDNĄ. Jak tylko nam ją sprzedali, zamknęli sklep na dziś – cel sprzedażowy najwyraźniej zrobiony” – relacjonuje.

„Na biwaku super – nad oceanem, przyjemna bryza chłodząca głowy. No i dwugodzinna kolejka do namiotu gdzie dostaliśmy wizy mauretańskie. Czyli na granicy szybko, a tutaj powoli. Norma. Odstaliśmy w kolejce, potem zjedliśmy kolację i po dezynfekcji organizmów z kolegami z innej polskiej załogi poszliśmy spać. Plan na dzień następny zakładał jazdę po plaży do Nawakszut. Miało być blisko, miało być łatwo, miało być miło. Nie było…” – dodaje Piotr Biegała.

„Pobudka, śniadanie, pakowanie gratów i ruszamy na brzeg oceanu. Jedziemy w kilka aut, w tym Mitsubshi polskiej załogi. Docieramy do brzegu, zaczynamy jechać wzdłuż oceanu, pojawia się kilka górek, mocno piaszczystych, redukcja do dwójki, ogień i nagle cisza – silnik padł. Szybkie sprawdzenie źródła problemu i wyrok który mrozi nam żyły – zerwany (nowy!) rozrząd. Chłopaki z Mitsubishi oferują się z holowaniem nas z powrotem. Zawsze to mocniejszy holownik niż BX Latającego Dywanu, więc chętnie się zgadzamy. Zapinamy linę i ciągną nas najpierw 12 km do obozu z którego wyjechaliśmy. Problem jest taki że bez silnika nie mamy napędu pompy LHM, więc nie działa zawieszenie i hamulce. Na szczęście plaża i reszta terenu są niemal gładkie jak stół. Wjeżdżamy na asfalt i jeszcze 30 km spędzamy na końcu liny aż docieramy do skrzyżowania z główną drogą do stolicy. Tutaj, na małej stacji benzynowej siedzimy już kilka godzin czekając na zamówione części i mechanika który rzekomo do nas jedzie. Pamiętamy że obowiązuje TIA (This Is Africa) więc tak naprawdę to nie wiemy nic, poza tym że jesteśmy w…. no właśnie!” – opisuje sytuacje szef Grzmiącego Rydwanu.

„Plany? Jasne że mamy. Wszystko zależy od czasu i tego co się wydarzy do jutrzejszego ranka. Wiemy dokładnie co się stało – jakimś cudem odkręciła się rolka napinacza, śruba wypadła, rozerwała pasek rozrządu, tłok uderzył w zawór, a ten złamał wałek rozrządu. Najlepiej byłoby mieć całą, sprawną głowicę i po prostu ją wymienić.Jeśli nam się to uda, to zapinamy bieg najwyższy i gonimy stawkę. Bo tak łatwo się nie poddamy…”